شعر مرگ ادمیت
جهان بینی مشیری در شعراشکی در گذرگاه تاریخ
+ نوشته شده در چهارشنبه ۱۴۰۱/۰۱/۱۷ ساعت ۱۱:۴۴ ق.ظ توسط ابراهیم سیاح
|
جهان بینی مشیری در شعراشکی در گذرگاه تاریخ
مارا به دعا کاش نسازند فراموش
رندان سحرخیز که صاحب نفسانند
ماه مبارک رمضان ،
ماه دوری از گناهان و ماه بندگی مبارکباد
سال نو می شود، زمین نفسی دوباره می کشد،
برگ ها به رنگ در می آیند و گل ها لبخند می زند
پرنده های خسته بر می گردند و در این رویش سبز
دوباره... من... تو... ما... کجا ایستاده ایم
سهم ما چیست؟
نقش ما چیست؟
پیوند ما در دوباره شدن با کیست؟
زمین سلامت می کند و ابرها درودتان سال نو مبارک...